Return to site

De belofte...

Van Gran Canaria naar de Kaapverden

'Heidi, heb jij het water gevuld?' roept Tom. Ik schreeuw terug: 'check'! Ik hoor Tom binnen in onze boot rommelen en zie hem daarna de trap op komen. Hij kijkt mij aan. Schaapachtig kijk ik terug en fluister 'het is zover hé, we moeten gaan of niet?' Tom knikt en stelt voor nog even snel te gaan douchen, dat zou er de komende acht dagen wel eens niet van kunnen komen...

Ik zwaai naar het vasteland. Er staat niemand. Vandaag is het niet zoals bij de ARC waar honderden mensen op de kant de zeilboten uitzwaaien die een grote oversteek gaan maken. Maar het maakt niet uit. Het maakt niet uit. Het is ook niet zo bijzonder. Het is maar 8 dagen op zee, dat stelt niet zoveel voor. Een traan rolt over mijn wang.

We zijn vertrokken, het is vrijdag 1 december en we zeilen van Gran Canaria naar het eiland Sao Vincente, onderdeel van de Kaapverden. In de verte varen de summerwind en de fastus. We hebben 860 mijl te gaan en met onze gemiddelde snelheid van 5 knopen per uur verwachten we er 8 dagen over te doen. De wind blijft uit dus we zetten de motor aan en varen rustig richting het zuiden.

Het is 19:00 en we besluiten maar gelijk met ons wachtschema te beginnen, drie uur op, drie uur af. Om 19:00 moet ik dus naar bed terwijl ik de afgelopen weken niet voor 00:00 ging slapen. Die weken waren dan ook geweldig met als hoogtepunten de prachtige ankerbaai bij Papagayo beach/Lanzarote, de vele borrels met de jongens van Jan Water, Incentive en Aliante, het bezoek van mijn ouders en verrassingsbezoek van mijn zusje in Las Palmas en geweldige nieuwe ontmoetingen.

Ouders en zusje op bezoek in Las Palmas

Met de Klaas & Gideon van de Jan Water en onze tijdelijke opstapper David @ Fuerteventura

Voor anker bij het prachtige Papagaya beach - Lanzarote

Zonsondergang @ Fuerteventura - Sotaventa

Maar het is dus 19:00 en ik probeer te slapen. Ik lig in mijn zeebedje, op de bank met een slingerzeiltje zodat ik er niet af kan vallen. En ja hoor, daar komen de echte tranen, ik durf het gewoon niet. Ik durf gewoon niet zolang de zee op, zonder land in de buurt en zonder dat ik precies weet of er wat aparts met het weer gaat gebeuren. We maken een plan B, aan de zuidkant van Gran Canaria kunnen we voor anker gaan zodat ik nog eens rustig na kan denken of ik het aandurf. Tom zegt me eerst nog maar wat te gaan dommelen zodat we, als ik wakker word, het er nog eens over kunnen hebben, het is immers toch nog wel een uur of 5 varen naar die ankerplek.

Ik val moe van emoties in slaap en als ik wakker word zie ik Tom op ons brugdek zitten. Hoopvol en enthousiast maar ook bewogen en liefdevol kijkt hij mij aan. Gedachten schieten door mijn hoofd, ik weet dat als ik nu niet naar de Kaapverden ga, ik helemaal niet meer ga. Ik zie mezelf al in het vliegtuig naar Nederland zitten, ik verlang naar Nederland en toch word ik niet blij van die gedachte. Ik bedenk dat ik het in ieder geval kan gaan proberen(ook al kan ik daarna niet meer terug omdat de wind flink gaat aantrekken) en vertel Tom dit goede bericht. Het licht gaat weer op groen en zo gaan we de eerste nacht in. Tom gaat opgelucht slapen, de kleine lichtjes van Gran Canaria verdwijnen aan de horizon en ik kijk om me heen. Het is een prachtige nacht om te wennen aan de zee.

We bewaren een gedeelte van ons fruit buiten om het langer goed te houden

Na een redelijk brakke nacht(een wachtsysteem met twee personen is best pittig) worden we verrast door prachtig weer! De zon schijnt op het spiegelgladde water(nog steeds geen wind, ondanks de voorspellingen) en het is zo stabiel aan boord dat ik me geeneens misselijk voel. Heerlijk! Ik kook, we doen een spelletje, we openen sinterklaas kado'tjes van mijn ouders en eten pepernoten. In de verte zien we iets groots drijven in het water en we besluiten te gaan kijken. Het blijkt een reuze schildpad te zijn! Prachtig! We halen het weer binnen via onze Iridium Go(satelliet telefoon). Vlak voor vertrek hebben we van Predictwind het meest uitgebreide weer programma gekregen dus we kunnen het zeer gedetailleerd binnen halen. Geweldig! We bekijken de weerkaarten en zien dat de wind wat heftiger wordt dan van te voren voorspeld. Ik krijg er buikpijn van en stuur Ron van de Verleiding een bericht vanaf onze satelliettelefoon of hij even met ons mee wil kijken. Hij stelt mij wat gerust en vertelt dat we gewoon goed moeten reven en dat het wel goed komt. Heel fijn om iemand in Nederland te hebben die mee kan kijken en denken. Voor we de nacht in gaan zetten we 1 rif in het grootzeil, dit doen we altijd voor het slapen gaan zodat we niet in het donker naar het voordek hoeven.

Predictwind, het programma waarmee we het weer binnenhalen. Zoals je ziet gaan de windvlagen best heftig worden(hoe roder hoe harder).

Tom heeft nergens last van en bakt eiwitpannenkoekjes voor de nodige energie.

Tijdens de wacht van Tom begint het waaien, van geen wind naar een knoop of 15. Heel prima dus. De golven bouwen echter ook snel op en helaas begint bij mij de misselijkheid. Ik slik elke 8 uur een pilletje en probeer het daarmee wat te onderdrukken. De volgende dag(maandag) nemen we de tijd om te wennen aan de wind en de golven. Wat een verschil met windstilte en een gladde zee. Maar goed, we zijn niet op zeilreis om alleen met de motor aan te varen dus we zijn blij dat de motor uit kan en we door de wind naar onze bestemming worden geblazen. Ik breng de dag vooral liggend door, tijdens mijn wacht lig ik op ons brugdek, dit helpt tegen de misselijkheid. Ik ontdek dat mijn spotify niet werkt en baal als een stekker maar gelukkig hebben we genoeg series gedownload voor het nodige vermaak. We halen trouw twee keer per dag het weer binnen en weten dat het de volgende dag echt hard gaat waaien.

Ik in mijn zeebedje waar ik té veel tijd heb doorgebracht deze tocht.

En dan is het dinsdagavond. We zijn bijna halverwege en maken ons klaar voor de harde wind die gaat komen. We leggen twee riffen in het grootzeil en draaien de genua vast wat naar binnen. Spannend, wat kunnen we verwachten? Ik heb wacht van 23:00 tot 02:00 maar voor mijn wacht voorbij is komt Tom al naar buiten. Het is begonnen. We draaien de genua bijna helemaal in, er blijft maar een klein puntje staan. We gaan nog steeds met 6 knopen vooruit. Ik ga naar bed en Tom laat mij de hele nacht liggen omdat het buiten te heftig is voor mij. Tijdens de nacht hoor ik de wind suizen en merk ik dat de golven niet alleen van achter komen maar ook van opzij. Ik hoor ze tegen de boot aan knallen en geloof me, dat is een heel intens geluid. Alles in de boot kraakt en maakt lawaai, elk lepeltje, bakje, alles. De boot rolt van links naar rechts en door de golven van de zijkant maken we elke tien seconden een extra ruige beweging. Als je je niet vasthoudt val je en zo worden de normale dingen opeens heel ingewikkeld. Plassen is een drama en het lukt me meestal maar net te voorkomen dat ik van de wc afval en over mezelf heen plas. Lekker verhaal dit, maar wel de werkelijkheid. Mijn misselijkheid neemt sterk toe en de pillen zijn niet meer voldoende. Ik moet overgeven. En vanaf dat moment tot het moment van aankomst is mijn hongergevoel weg.

Redelijk aanwezige golven.

Als we later die dag (woensdag) buiten zitten zien we in de verte een rode gloed aan de hemel. We weten dat dit Sahara zand is wat is opgewaaid en vanuit Mauritanië onze kant op komt. Het ziet er wel mooi uit maar ook wat onheilspellend. In de nacht zien we het effect niet maar de volgende ochtend des te duidelijker! Alles aan boord wat wit was is geel/oranje. De lijnen, fruitnetjes, kussens, onze handen, de banken: alles. Het is wel grappig. Minder grappig is het dat de wind nog steeds zo fors is en de golven nog steeds vanuit twee kanten komen. Omdat het zo oncomfortabel is en ons grootzeil door de golven regelmatig een gijp wil maken(we hebben natuurlijk een bulletalie) besluiten we het grootzeil te laten zakken en op alleen de genua te zeilen. Dit bevalt beter, ook al rollen we nog steeds. De genua hebben we uitgeboomd waardoor het zeil minder last heeft van de golven.

Onze windvaan houdt ons niet meer goed op koers dus we besluiten zoveel mogelijk vaart te minderen zodat Tom kan kijken wat er mee aan de hand is. Als we genoeg snelheid hebben geminderd haalt hij de windvaan uit het water en zien we dat de het pendullemblad schuin naar achteren staat. We denken dat er een grote vis tegenaan gezwommen is. Tom fixt het en de rest van de tocht worden we mooi op koers gehouden door vriend windvaan. Dit lukt niet helemaal recht voor de wind dus varen we iets meer ruime koers.

Mahi Mahi aan de haak

We raken langzaamaan gewend aan de wat hogere golven en gooien een vislijn uit. Binnen een uur paar uur zit er een prachtige Mahi mahi aan die Tom fileert en lekker op peuzelt. Doordat ik misselijk ben sla ik het ff over. Naast het schip komen zwermen vliegende vissen langs, wat een geweldige dieren!

Dode vliegende vis op het dek. Bij aankomst vonden we er nog 1.

Het is ondertussen vrijdag en we hebben nog een kleine honderd mijl te gaan. We willen erg graag voor het donker aankomen maar dat gaat niet meer lukken. We besluiten door te gaan en niet te wachten tot de volgende dag. Als we 5 mijl voor de kust zijn zien we nog steeds niks. We zijn even bang dat onze navigatie apparatuur niet klopt en er helemaal geen land is hier... Wat een grap zou dat zijn. En dan zien we opeens een klein lampje knipperen! Yes! Land! Een uur later varen we de haven in. In een soepele manoeuvre van Tom om een ergens aan te leggen varen we over een mooringlijn van een ander schip(deze had geen bolletje en konden we dus in het donker niet zien) en komen we vast te zitten met de lijn aan de onderkant van ons schip tussen de kiel en het roer. De wind blaast ons richting een andere schip en we kunnen niks anders doen dan wachten en afhouden tot we worden gered door de mannen van de haven. Ach ja, als je toch al dagen onderweg bent kunnen die paar uurtjes er ook nog wel bij. Het is ondertussen 04:00 en we zijn blij als we los zijn van de mooringlijn en kunnen aanleggen in de haven. De voor onszelf koud gezette aankomstbiertjes geven we aan de havenmannen en wij duiken ons bed in voor een heerlijke, rustige nacht....

Tijdens mijn reis maak ik gebruik van polarsteps, zo kan ik elke dag een beetje bijhouden wat we doen en hoe ik me voel. Mocht je het leuk vinden kan je ons volgen via polarsteps - sailingshalom. Het volgende stukje heb ik geschreven tijdens het slechte weer:

Een belofte aan mezelf.

Ik spreek nu net mezelf af dat ik niet ga mee zeilen naar Suriname. Ik ga het gewoon niet doen. Ik heb gezeild tot Afrika. En daarna vanaf Suriname het Caribisch gebied in. Maar de oversteek laat ik aan me voorbij gaan. Zoiets als dat kan je namelijk niet voor iemand anders doen. Ik bedoel, de was ophangen, eten maken, een afspraak verzetten of leren zeilen kan je voor iemand anders doen. Maar een oceaan oversteken? Dat kan je alleen doen omdat je het zelf wilt. Ook niet omdat het stoer klinkt de Atlantische overgestoken te hebben. Of omdat andere vrouwen het wel durven en nog leuk vinden ook. Dat kan gewoonweg geen motivatie zijn om het ook maar te doen. Je doet het omdat je het leuk vindt. Omdat je van zeilen houdt. Maar ik haat zeilen tijdens een lange oversteek. Ik kan niet tegen al die tikkende en krakende geluiden. Ik kan niet tegen "onverwachts" drie dagen lang meer wind en golven hebben dan verwacht. Ik kan niet tegen plassen terwijl ik mezelf overal moet vasthouden omdat ik anders over mezelf heen plas. Ik kan niet tegen de constante misselijkheid en het nergens trek in hebben. En bovenal kan ik er niet tegen dat het me niet lukt te ontspannen. En dat is voor niemand leuk. Tom is de beste kapitein ever. En hij gaat zeker de oceaan oversteken, ik zal hem afduwen. En in Suriname zal ik zijn lijntje aanpakken. En dan ben ik trots op hem. En hij is trots op mij. Ik heb gezeild tot Afrika.

* Ondertussen zijn we bijna een week op de Kaapverden en denk ik er sterk over na toch mee te zeilen naar Suriname. Dit keer met wat extra hulp, want met z'n tweetjes is zo'n tocht wel heel zwaar. Van veel andere zeilers heb ik gehoord dat de oversteek naar overkant makkelijker is dan de afgelopen tocht. De belofte aan mezelf houdt dus wellicht niet zolang stand...

Dan nog even wat feitjes over de tocht naar de Kaapverden:

- we hebben er 7,5 dag / 175 uur over gedaan

- we hebben 900 mijl afgelegd(we konden niet in een rechte lijn varen)

- onze gemiddelde snelheid zat rond de 5,2

- er is geen zeil kapot gegaan(YES)!

- we hebben dit keer geen dolfijnen gezien maar wel schildpadden en vliegende vissen

- Tom vond het fileren van de vis niet leuk en wilde daarna niet meer vissen...

- we hebben 8 dagen niet gedoucht(wel gewassen) - verschrikkelijk maar je raakt er aan gewend

- ik ben retetrots op Tom en mezelf

- ik heb tijdens de tocht alle afleveringen van de serie lovesick gekeken plus 15 afleveringen van 'the good place'

Liefs Heidi

PS: wist je dat je ons via deze link financieel kunt supporten? Je kunt dan bijvoorbeeld 1 dollar(of meer) per filmpje doneren:) Het werkt via paypall of CC.

Om m'n vrouwelijkheid even een boost te geven even een rondje met high heels over het dek;)

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly