Return to site

Flaneren & planeren

De Spaanse Ria's...

· Reisverhalen

Ik wandel door de prachtige straatjes van Coruna en terwijl de zon op mijn huid brandt laat ik me bedwelmen door de heerlijke etensgeuren. Zomers, hip geklede Spanjaarden paraderen langs ons en vullen de vele terrasjes die deze stad kent. Ik trek Tom aan zijn arm en zeg 'we moeeeeeten hier echt uit eten, nu, elke dag, drie keer'. Hij kijkt me lachend aan en haalt me uit mijn fantasiewereld. We zijn natuurlijk nog steeds op wereldreis en dat is wat anders dan het maken van een stedentripje; we moeten soms een beetje op de kosten letten. Doordat we met ons schip daar willen liggen 'waar alles gebeurt' besluiten we een paar nachtjes in de haven te gaan liggen. Het geld dubbel en dwars waard(+- 30,- per nacht), heerlijk om zo vanuit de haven het centrum in te banjeren. Uiteraard besluiten we alsnog uit eten te gaan en zo zit ik een paar uur later lekker tapas te happen op een terrasje.

Uitzicht vlakbij ons ankerplekje @ Coruna
Strandje bij ankerplek @ coruna

Na 3 heerlijke dagen besluiten we een baaitje verderop ons anker uit te gooien en verkassen Marjolein en Hermen naar een mooi strandje. Zij gaan wildkamperen op het strand, wij genieten van wat quality time aan boord. De oceaan als achtertuin, de rotspartijen als muur & de prachtige ondergaande zon als plafond. Geluk in een notendop.

We bezoeken Santiago, wat voor ons een anti-climax is. We genieten van de snelle treinreis er naar toe en de prachtige historische gebouwen. Maar we hadden niet zo'n toeristische attractie verwacht. Het lijkt wel de efteling, alleen dan met allemaal dezelfde geklede - decathlon gemixt met gekleurde linnen backpackersblousen- pelgrims gecombineerd met honderden dagjestoeristen(waar wij onder vallen) i.p.v. laven. Overal staan rijen mensen te wachten om ergens naar binnen te gaan, er rijden toeristentreintjes rond en om de 5 meter staat iemand met een gitaar muziek te maken. Dit heeft niks te maken met de pelgrimstocht zelf, wat ik juist heel tof vind. Tegelijkertijd: wie ben ik? Ik ben ook een toerist/reiziger. Die net als de meeste andere toeristen/reizigers op zoek is naar de mooie verborgen, authentieke plekjes waar niet zoveel toeristen komen. En zo komen op die 'verborgen' plekken ook weer toeristen: hallo vicieuze cirkel. Uiteindelijk zijn we bijna allemaal hetzelfde.

De lekkerste churros van Coruna (volgens tripadvisor).

Santiago is echt wel mooi!

Wij snellen ons terug naar Coruna waar we ons de dag erna bezig houden met het zoeken naar benzine. Hoe vanzelfsprekend het in Nederland is om op elke hoek benzine te kunnen krijgen, zo lastig blijkt dat hier. Op de ene plek mogen we geen benzine tanken omdat het 'alleen voor vissers is', bij een andere haven mogen we ons bijbootje niet neerleggen en om op weer een andere plek te komen moeten we een snelweg oversteken. Uiteindelijk roeien we(want de benzine is op) met ons kleine bijbootje, tegen de stroom in een riviertje op, leggen we deze aan tussen de vissersbootjes, wandelen we een stuk door de brandende zon, vinden we een weg om aan de andere kant van de snelweg te komen en kunnen we onze jerrycan vullen, die we vervolgens weer mee terug sjouwen. Het kost ons al met al een uur of vijf, waar we om moeten lachen, dit is reizen. We hebben de tijd en wat maakt het op het geheel van onze reis nou uit om een dag te verliezen aan zoeken naar benzine. Manana, manana.

Samen met Marjolein en Hermen zeilen we een paar dagen later naar Laxe, een kort tochtje wat héérlijk is. We ontdekken dat dit ons de komende weken te wachten staat: niks geen lange dagen op zee, gewoon een half dagje zeilen en dan weer een prachtige nieuwe bestemming! In Laxe gooien we ons anker uit tussen de vissersbootjes en de volgende dag vertrekken Marjolein en Hermen al vroeg met hun golfsurfboardjes naar een strand aan de andere kant van de heuvel. Tom en ik slapen uit en gaan daarna die kant op. De golven daar zijn serieuze en voor mij veel te fanatiek om te gaan oefenen. Ik chill op 't strand en weet dat mijn tijd nog wel komt. Marjolein en Hermen zijn euforisch en blij dat ze zo'n goede spot hebben gevonden om te werken aan hun golfsurfskills. Tom en ik lopen nog ff langs Playa de los Cristales(zie foto) wat een bizar mooi strand is vol met allemaal gekleurde steentjes.

Zeilen van Coruna naar Laxe

Playa de Soesto - surfstrand

Playa de Los Cristales

We zeilen door naar Camarinas, een mooi baaitje waar we wat klusjes aan boord moeten doen. Tijdens de tocht naar Camarinas worden we verrast door wat flinke windvlagen waardoor ons uitgeboomde zeil de andere kant op vliegt. Ingewikkeld verhaal, maar de genuaschoot trekt de zeereling naar beneden - en de scepterpot scheef. Gelukkig is het goed te repareren. Ook heeft ons schip ondertussen een flinke zee-algen-baard gekregen en moet deze geschrobd worden. Marjolein en Hermen hijsen zich in hun wetsuit en schrobben alles schoon! Wooohooo. Ik maak binnen schoon schip en Tom voert wat andere klusjes uit. En dan is het tijd om te chillen! We ontmoeten een Braziliaanse gast die op een grote catamaran werkt. De eigenaren van de catamaran zijn een paar dagen weg en nadat hij bij ons gegeten heeft nodigt hij ons uit aan boord van de catamaran, wow: impressed. Wat een giga schip, wat een luxe, ik zie mezelf hier al op wonen en familie en vrienden ontvangen... Zucht... De dag erna besluiten we achter zijn bijboot(15 pk) te gaan wakeboarden. We spelen de hele dag in het water(ook al lukt het wakeboarden mij niet, volgende keer beter), 's avonds komt hij weer bij ons eten en spelen we wat kaartspelletjes. Tof om nieuwe mensen te ontmoeten en zo met elkaar op te trekken. Als de verveling bijna toeslaat(ja, dat gebeurt hier ook...) is het tijd om te verder te gaan!

We zeilen van Camarinas naar Finisterre. Finisterre staat bekend om de prachtige kaap en dat is dan ook het doel van ons bezoekje. We gooien ons anker uit in een baaitje vlakbij het centrum van Fisterre. We ontdekken dat er nog vier andere Nederlandse zeilschepen liggen. De bemanning van een van de schepen(Dutch) nodigt ons uit voor een 'dutchie' borrel op het strand. De bemanning van Masjas, Rings en Tijd schuiven ook aan en zo delen we avonturen maar ook reisplannen met elkaar, erg leuk. De meeste anderen hebben ongeveer dezelfde reisplannen als wij, dus we verwachten elkaar later tijdens onze trip nog wel tegen te komen. De dag er na maken we in de avond de wandeling naar Kaap Finisterre en worden daar verrast door een prachtige zonsondergang. Tom maakt opnames met z'n drone en trekt de aandacht van de eigenaar van het restaurant op de kaap. Hij wil de beelden graag overnemen in ruil voor een drankje en klein hapje in zijn restaurant. We maken hier geen gebruik van(sturen de beelden wel op) maar vinden het leuk om te ontdekken dat er misschien wel iets te 'verdienen' valt met de drone;)

De dag erna nemen we afscheid van Hermen en Marjolein... Ze gaan terug naar Nederland voor een bruiloft en bezoek aan het ziekenhuis. Na twee maanden samen leven op een schip van 37ft is het gek om afscheid te nemen. Als we terug zijn op de boot is het een beetje wennen, de bedden zijn leeg, de spulletjes zijn weg. Tegelijkertijd is het ook fijn om weer even met z'n tweetjes te zijn en maken we ons klaar maken voor hooggeëerd bezoek: als het goed is komt een goede vriend van Tom ons half september opzoeken. 

 

Tom en ik bereiden ons voor op een zeiltochtje van Finisterre naar Muros en bij ons vertrek worden we 'uitgezwaaid' door een hele groep dolfijnen...

Liefs Heidi

 

PS: wil je blog-updates ontvangen? Schrijf je dan hieronder (extra) in!

Liefs Heidi

PS: wil je blog-updates ontvangen? Schrijf je dan hieronder (extra) in!

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly