'Land in zicht', roept Tom. Ik rol mijn slingerkooi uit en kijk naar het blije gezicht van Tom en dan naar links. Yes! Na 36 uur zie ik land, mijn redding, nieuwe avonturen, uitrusten, schoonmaken, ik zie land. Ik ben een landmens.

24 uur eerder...

'Er moet een 2e rif in het zeil, snel'. Binnen no time bouwen de golven en de wind zich op en worden we verrast door de elementen van de natuur. We zijn er op dit moment geen vrienden mee, wat een verschrikking! Er blaast een keiharde, onverwachte wind uit de Straat van Gibraltar(oké, misschien hadden we het kunnen weten) onze kant op waar écht niks over te vinden was op Windy, Windpredict of Windfinder. We ontdekken een nieuwe scheur in ons grootzeil(wat is dat toch met dat zeil van ons...) en besluiten direct een 2e rif te leggen, vanwege de wind maar ook om de rest van ons zeil te sparen. We moeten onze bimini weghalen voor het 2e rif en dat is echt geen pretje onder deze omstandigheden. Had ik al verteld dat ik (zee)ziek op de bank lag binnen? Anyway, Tom stelt voor bij te gaan liggen zodat we rust kunnen creëren voor de taken die we moeten doen. We worden door de bemanning van de Incentive opgeroepen via de marifoon met de vraag of alles goed gaat. We leggen onze situatie uit en ze besluiten direct vaart te minderen en op ons te wachten. Ook de Alliante en Panta Rhei minderen snelheid en zo voelen we ons gesteund en veilig, midden op een onrustige zee. Een half uur later zijn we klaar en gaan we verder, mijn eten is ondertussen weer verdwenen in het water en ik lig uitgeput op de bank. Tom heeft een pittige nacht voor de boeg, op mij kan niet meer gerekend worden...

En dan, dan zijn we in Marokko. De gedachten van mij dat dit echt mijn laatste zeetocht zou zijn en ik helemaal klaar ben met deze zeilreis verdwijnt weer als sneeuw voor de zon zodra we Rabat binnen varen. Wat is het hier prachtig en wat voelt die warme woestijnwind heerlijk op mijn huid. Rechts zie ik de muren van de stad en links zie ik mooie gekleurde vissersbootjes met Marokkanen die vrolijk naar ons zwaaien. We zijn in een nieuw continent, hoe vet?

Samen met de Alliante, Incentive en Panta Rhei klaren we in(douane en politie aan boord, de drone wordt ingenomen, we mogen er tot onze grote spijt niet mee filmen in Marokko) en dan is het tijd voor onze eerste maaltijd in Afrika. We ontmoeten Klaas en Gideon van de Jan Water en zij nemen ons mee naar een restaurantje wat ze al eerder ontdekt hebben(zij liggen hier al een week...) Een half uur later zit ik aan aan pizza, hoe Marokkaans kan het zijn? Never mind, ontdekken van Marokko komt later wel.

Dat later is twee dagen later. We besluiten met de hele groep het binnenland in te gaan, ondertussen is Daniël(het broertje van Tom) ook gearriveerd. We huren een auto en rijden naar Chefchouen. Het gaat er hier op de weg wat anders aan toe dan we in Nederland gewend zijn. Met drie auto's naast elkaar rijden op een tweebaans weg, paarden, koeien, geiten en ezels steken de weg over, inhalen terwijl het net niet net wel kan, nonstop toeteren en veel kuilen en gaten in de weg. Alsnog een prima tocht naar Chefchouen waar we aan komen in een lekkere mix van de efteling, 1001 nacht, fata morgana en de perfecte instagramfoto's. We dumpen onze spullen in een geweldig appartement en verkennen de stad, gaan ergens heerlijk eten(en nu écht Marrokkaans: Tahins, kippastilles, salades... verrukkelijk!) en drinken een borrel op het dakterras van ons appartement. Genieten.

Ik ben onder de indruk van dit stadje, overal kleine steegjes, alles in prachtig blauw, lampjes, bloemen, het is bijna perfect! Ik wil graag foto's maken maar onze camera is helaas verzopen tijdens een koprol van ons bijbootje in de branding in de buurt van een Marokkaans strandje. De eigenaar van het appartement is fotograaf en helpt ons met de aanschaf van een nieuwe camera. Een paar uur later maken we prachtige foto's met onze Sony A7!

In de middag rijden we verder naar Fez, het is een prachtige, lange tocht. De wegen worden echter steeds slechter en voor we het weten staan we met een lekke band aan de kant van de weg. Gelukkig hebben we een prima thuiskomertje in de kofferbak van onze Citroen Elysee liggen en rijden we een kwartiertje later weer verder. We komen aan in een leuke Riad in Fez. De mannen van Panta Rhei zijn niet mee geweest naar Chefchouen maar komen wel met ons chillen in Fez. We eten met elkaar in een leuk restaurantje en drinken drankjes op het dakterras. Samen optrekken met andere zeilers/vertrekkers is echt heerlijk, je kan over dingen praten die de meeste andere mensen niks interesseert(wind, zeilen, klusjes) en soms vervullen ze even de rol van vrienden en familie die je mist. We zijn blij met de mannen van de Panta Rhei waar we al sinds Portugal mee optrekken, leuke oppervlakkig grappen wisselen we af met diepgaande gesprekken. Ik zie er nu al tegenop straks weer andere wegen te gaan... Oké, terug naar Fez; De volgende dag gaan we op zoek naar de bekende leerlooierijen. Heel tof om te zien hoe alles verwerkt en gemaakt wordt. Stinkt bizar en daarom krijgen we bij binnenkomst allemaal een stukje muntblad in onze hand. Best gek hoe voor ons al toeristen alles zo comfortabel mogelijk gemaakt wordt terwijl daar honderden mensen dag in dag uit in de stank werken.

We rijden naar een plek waar we een nieuwe band kunnen kopen en deze wordt er netjes opgezet. De velg is flink verbogen maar ook dat kan hier gewoon gemaakt worden. Twee uur later rijden we richting de laatste bestemming van onze roadtrip: de ouzoud watervallen. Het laatste stuk door de bergen moeten we helaas in het donker afleggen maar rond een uur of negen komen we aan in een prachtige Kasbah. We gaan nog even ergens eten, wat drinken en slapen daarna heerlijk tot de zon weer is opgekomen. Of nee, wacht, er is geen zon. Wat is dat nou? Boeken we een luxe Kasbah met buitenzwembad(wat zeker boven ons budget ligt) is het bewolkt, koud en regen. Zuur. Goed, we kwamen hier toch ook voor de watervallen dus gaan we daar met z'n allen maar gelijk naar toe. Mooie wandeling, prachtige waterval, special-price-for-you-my-fliend-verkopers waar ik een paar mini tahins koop, shitload aan toeristen, zwemmen onder de waterval(de mannen dan..;)) en dan... dan gaat de zon schijnen. We snellen ons terug naar de Kasbah voor zonnebed & waterchillings. Mooie afsluiting van een paar geweldige dagen in het binnenland van Marokko. We eten nog een keer met z'n allen en rijden de volgende ochtend terug naar Rabat. We zijn weer thuis. Thuis op de boot.

En nu? Nu zijn we aan het wachten tot het weer goed is om naar Lanzarote te varen. Door een aantal stormen op de Noord-Atlantische oceaan is hier een flinke swell/deining en door de wind komen daar nog wat meters bij op. Om nou de zee op te gaan met 4 á 5 meter hoge golven is ons iets teveel van het goede(daarnaast komen we dan de haven van Rabat geeneens uit). En zo denken we er hier allemaal over. We wachten rustig af, tot de swell afneemt en de wind goed is. En zo vullen we onze dag met editen van onze vlog, varen in ons bijbootje, blog schrijven, wat klusjes, koffie drinken met de jongens van Jan Water, leuke gesprekken met de mannen van de Panta Rhei, de beste klushulp van de Alliante en de gezelligheid van de Incentive. En soms verstop ik me even in mijn cocon, mijn thuis, want geloof me, ook hier kan het soms best heel druk zijn;)

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly