Return to site

'Ik moet afzeggen, want mijn konijn is ziek'

Personal Blog

· Persoonlijk

‘Verveel jij je nooit nu je op reis bent’? Ik lees een appje van een vriend uit Nederland. Ik voel me een soort van gekrenkt, wat is dat nou voor rare vraag. Haha, ben je gek, natuurlijk verveel ik me niet, ik ben op reis, ik zie elke dag de mooiste dingen. Ik verveel me écht niet. In Nederland zou ik me pas vervelen. Grapjas.

Een paar dagen later zit ik op het dek, te bedenken wat ik ga doen. Ga ik nog een rondje lopen door hetzelfde centrum? Of ga ik weer naar het strand? Ik heb in allebei even geen zin. En daar, opeens uit het niets, is het. Een gevoel van verveling. Een gekke gedachte met een overweldigend gevoel wat ik niet zomaar van me af kan schudden. Ik heb geen zin meer om te reizen, ik heb zin in een huis, structuur, ’s avonds sporten en afspreken met vrienden. Ik heb zin in het gewone leven. Ik denk terug aan het berichtje van die vriend: hij had gelijk, ik verveel me.

Thuis ben ik altijd druk in de weer, terwijl ik nog bezig ben met het een, begin ik al aan het ander. Ik zou het gestructureerd chaotisch willen noemen. Ik heb het trouwens niet van een vreemde, mijn moeder is ook een bezige bij die ik niet vaak niks zie doen. Ik denk terug aan de laatste weken voor ons vertrek, ik zie haar druk bezig in de grote tuin, ik zie haar werken, ik zie haar oppassen, ik zie haar het huis schoonmaken, ik zie haar tijd maken voor mij, mijn zusje, mijn broer en m’n vader en tussendoor komt ze zelfs helpen klussen op de boot. Ik zie haar bijna nooit niets doen. Het zit overduidelijk in het bloed. Laten we het trouwens niet hebben over het fenomeen lente & zomer: in die seizoenen moet ik helemaal áltijd bezig zijn. Als het lekker weer is blijf je toch niet gewoon thuis? Nee hoor, dan moet je op pad zijn en met vrienden op een terrasje zitten. Elk jaar kijk aan het einde van de zomer stiekem uit naar de regenachtige herfst- en gure winterdagen. De dagen dat ik mezelf ein-de-lijk toe sta met een fleece deken, een kop thee & een groot stuk pure chocola op de bank te kruipen. En zonder dat ik het idee heb dat ik ‘saai’ ben vermaak ik me dan uren met (neflix) niks.

‘Heid, wat ben je allemaal aan het doen’? vraag Tom. Ik zit op mijn knieën op het dek de stootrand te poetsen. In het halve uur daar voor heb ik een handwasje gedaan en het fornuis schoongemaakt. Ik vergeet dat we op zee aan het zeilen zijn. Ik vergeet dat dit de enige plek is waar ik verplicht ben niks te doen omdat ik anders zeeziek word. ‘Ik weet het niet Tom, ik wilde even wat schoonmaken, maar ik ben misselijk’. Tom roept me bij zich. Ik ga zitten en kijk voor me uit. Ik wil iets doen, maar ik kan niks doen.

Voor ons vertrek heb ik nagedacht over een paar persoonlijke doelen. Daar komen soms doelen bij en soms tik er een af. Het doel ‘niks doen en dat oké vinden’ had ik even op de lange baan geschoven. Het is er namelijk eentje waar ik niet zoveel zin in heb. Ik heb met een reden lange tijd geen facebook gehad: ik vond het namelijk niet fijn om áltijd te kunnen zien wat iedereen aan het doen is, want dat maakte het nog moeilijker voor mij om niks te doen. En laten we eerlijk zijn, hoe vaak zegt iemand een feestje of omdat z’n konijn ziek is en hij naar de dierenarts moet? Zelfs met het afzeggen van een event wordt vermeld wat voor tofs iemand te doen heeft: ‘nee sorry, ik kan niet, ik zit dan in Milaan’. Of: ‘nee, sorry, ik kan niet komen want ik ben dan champagne aan het drinken met 20 vrienden’.

Ik denk dat er in het vervelen op zich hele mooie dingen kunnen zitten. Ik zie het als een soort zwart, grauw kado. Als je er dan voor kiest dat kado te openen dat er dan opeens creativiteit in verstopt kan zitten. Of dat er wat vleugjes bezinning in rond dwarrelen. Misschien zit er zelfs wel een uberchillsessie in.

Ondertussen post ik lekker mooie reis foto’s en kan de hele wereld op social media zien dat ik de vetste reis ever aan het maken ben. Dat ik vannacht moest huilen omdat ik al een paar weken slecht slaap door het constante geschommel van de boot? En dat ik soms bang ben om te zinken en we weken ronddobberen in ons reddingsvlot? En dat ik mijn ouders, broer/zus/aanhang/neefje soms zo erg mis dat het pijn doet? Dat zie je niet op de foto's. Ik post wat mooi is en de rest houd ik voor m’n innercircle. Is ook niks mee. Maar laat ik je in ieder geval vertellen: reizen is niet perfect. En ik verveel me soms.

Dit jaar zullen de herfst en winter soepel aan ons voorbij gaan. Ik zal het dus moeten hebben van de zeeziekte die me soms zal dwingen niks te doen. En de andere momenten van verveling? Die laat ik er voor de verandering maar eens gewoon zijn. Of dat me dat wat gaat opleveren zullen we vanzelf zien... Het zal in ieder geval zorgen voor verhalen als deze.  

X heid

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly