Return to site

Semi-gezellig samen zeeziek

De tocht van Suriname naar Tobago

Dag 1

Om 5 uur gaat de wekker. Ik hoor het niet want ik slaap pas net. De hele nacht dacht ik dat het onweerde maar het bleek de ankerketting te zijn. Dus... goed verhaal wel. Uiteindelijk viel ik pas rond vier uur in slaap en de wekker hoorde ik never. Tom staat wel op en ziet dat de stroom nog niet gedraaid is dus zet de wekker op zeven uur. Dit keer word ook ik wakker. Tijd om ons anker op te halen, de stroom is gedraaid dus we drijven zo de zee op. Ik maak een ontbijtje, Tom maakt alles buiten gereed en terwijl we richting de zee dobberen eten we ons ontbijtje. Ik heb een zeeziekte pil genomen ik voel me alsnog zeeziek (natuurlijk) maar ik heb vooral last van bijwerkingen van de medicijnen. Hoofdpijn en een droge muil. Blehh. Het is wat het is. Ik heb een muziekje aangezet, de windvaan staat, we gaan met een knoop of 6 richting Tobago en volgens de verwachting komen we zaterdag in de loop van de middag aan. Vanuit de verte zie ik een donkere lucht aankomen en binnen no time waait het flink. Gelukkig hebben we preventief twee reven in het grootzeil, dus we rollen alleen de genua in. De golven zijn aanwezig, een meter of 2 maar ze zijn nog best oké, dit wisten we van te voren. Als het blijft zoals nu dan tekenen we er beide voor. We gaan het zien. We houden omstebeurt de wacht.

*Foto gemaakt door zeilboot Gaia*

*Standaard zeilpositie;)*

Dag 2

Tom houdt wacht van 24:00 tot 07:00. Tussendoor probeer ik 1 keer op te staan maar ik moet gelijk weer gaan liggen. Die zeeziektepillen geven me een soort van migraine waardoor ik mijn hoofd niet echt lekker kan bewegen. Gelukkig slaapt Tom best goed buiten, hij zet elk half uur een wekker om de omgeving te checken en dommelt vervolgens weer in slaap. Om 07:00 neem ik hem eindelijk over en gaat hij slapen. Ik hou het vol tot 11 en kots daarna het gangboord onder. Tom komt naar buiten, kijkt me vreemd aan en opeens trekt hij wit weg. We kijken elkaar als twee verbaasde origami zwanen aan en bij ons beide verschijnt er een scheve glimlach. Daar gebeurt het dan, Tom is voor het eerst zeeziek. We moeten er samen om lachen, Tom besluit gelijk een Scopaderm pleister achter z'n oor te plakken en nog even te gaan liggen. Ik blijf buiten en als we elkaar afwisselen ga ik gelijk op de bank liggen. We hebben beide geen energie om te koken maar om toch wat binnen te krijgen breken we voor het eerst onze leger-voedselpakketten aan. Mijn zwager werkt bij de landmacht en had me wat meegegeven voor het geval dat... Nou dit was dan eindelijk 'het gevalletje dat' momentje. HANDIG.

22:00 Ik lig ondertussen op de bank en Tom ligt buiten. Als ik wat nodig heb maak ik een stappenplan in mijn hoofd die ik vervolgens uitvoer. Zo had ik vanmorgen een flesje water nodig, m'n oogdruppels en moest de ventilator wat zachter. Ik bedenk de kortste route en waar alles exact ligt. Voor ik de puf heb om het te pakken herhaalt dit plan zich 10x in mijn hoofd. Ik kan maar 1 keer opstaan en moet daarna zeker een uur stil blijven liggen om te zorgen dat ik niet overgeef.

Dag 3

Tom houdt een paar uur achter elkaar de wacht. Hij houdt het goed vol en slaapt ondertussen buiten. Ik kan nog steeds niks. Om 6 uur in de ochtend gaat Tom naar bed en ik naar buiten. Het gaat een uur goed en daarna geef ik eerst links in het gangboord over en daarna rechts, tegen de wind in, haha wat een sukkel ben ik. Ik kan er gelijk om lachen en Tom ook. Spoelt wel weer weg;) Tom gaat buiten liggen slapen en ik weer op de bank. Ik merk dat ik wat zwakker begin te worden en dat is niet fijn. Vooral als je weet dat je nog een nacht moet. Gelukkig nemen de golven en wind later vandaag wat af en lukt het me een half uurtje buiten te zitten en een pannenkoek naar binnen te werken. Nu weer op de bank. Vanavond moet ik wacht houden, want Tom móét echt wat extra slapen. We gaan zien hoe het loopt. Morgen om deze tijd zijn we bijna op bestemming. Thank God.

Dag 4

Eindelijk heb ik vannacht gewoon mijn wacht kunnen lopen en zelfs wat extra uurtjes. Hierdoor kon Tom mooi wat slaap inhalen. Ik geniet zelfs even van de nacht en heb vooral veel zin om op Tobago te zijn. Aan het einde van de ochtend zien we de contouren van Tobago. De zee is wat rommelig en we krijgen nog wat regenbuien met wind over maar rond een uur of 16:00 droppen we ons anker in de mooie baai van Charlotteville. We zijn er!

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly