FAWAKA

Ik ben onderweg naar het land van roti, een brede bruine rivier & uitbundig enthousiasme. Veel meer weet ik er niet over en dat vind ik wel fijn. Ik wil me laten verassen door deze bestemming, waar veel mensen een mening over hebben, ook al zijn ze er zelf nog niet geweest.

*Lekker chillen bij Souposo in Paramaribo*

4 weken later. ‘Tom, moeten we écht weer gaan zeilen’? ‘Ja, Heidi, we zijn ondertussen al 4 weken in Suriname, we moeten wat werk aan onze boot doen op Grenada, weet je nog? Tom heeft gelijk, we moeten gaan, anders wil ik hier voor altijd blijven. Suriname heeft me de afgelopen weken opgeslurpt.

3 weken en 6 dagen eerder. ‘Tom, jij hier? Wat een verassing!' Als een enthousiast pasgeboren hert staat hij me op de luchthaven op te wachten. Ik had verwacht dat hij zou slapen, want Tom heeft de oceaan al zeilend overgestoken, in 14 dagen en 7 uur. Wat een zeeheld! Maar, daar staat hij hoor, om mij in Suriname te verwelkomen. ‘Heidi, de plek waar we verblijven is zó mooi, echt een paradijsje, kom we gaan naar de taxi’. Vol verwachting kijk ik uit het raam, wat heerlijk om weer in een ander land te zijn, de geur van het leven en eten hier vindt zijn weg door de ramen in de auto. Ik kwijl nog net niet. We slaan een zijweg in en komen op een onverharde weg, ik waan me in een andere wereld. Het geluid van de auto wordt overmeesterd door die van vogels, kikkers en apen. We rijden, onder een boog van palmbladeren en lampjes, Marina Resort Waterland op. Dit is de enige plek waar je met een zeilboot aan een stijger kunt liggen in Suriname, voor Tom na 14 dagen op zee natuurlijk de ideale plek. Lekker rondbanjeren met vaste grond onder de voeten.

*Foto gemaakt door Marina Waterland*

*Het mooie Resort Marina Waterland*

*Een luiaard in de boom bij Marina Waterland*

Op het vliegveld heb ik twee hele leuke mensen ontmoet, Chris en Maud. Ze reizen los van elkaar maar zijn elkaar, net als ik hun, tegen gekomen op de luchthaven. Ik nodig ze uit aan boord en de volgende dag komen ze langs, we genieten van het mooie uitzicht over de Suriname rivier en drinken gin tonics. Rob(de extra bemanning die samen met Tom de oceaan heeft over gezeild) is er natuurlijk ook bij en de incentive crew + hun opstapper Bart schuiven even later ook aan. De Pantaboys weten hun weg naar ons te vinden en is zo is ons dek vol met mensen, biertjes, Surinaams eten en een hele hoop gezelligheid. We houden nachtelijke skeltersessies aka mariokart real life over het resort. Tom neemt een shortcut en vliegt bijna met z’n skelter een riviertje in en bij Bart vlieg de ketting er af. Ik plas in m’n jurkje van het lachen, figuurlijk dan. Even een Gin Tonic om bij te komen. De mannen gaan wakeboarden-by-night over de Suriname Rivier, ik kijk om me heen en geniet.

We ontspannen in Waterland, huren een auto en rijden rondjes door Paramaribo en Commewijne. We bezoeken (samen met Chris, Julien en Rob) plantages, leren meer over het schrijnende verleden van dit land, zijn onder de indruk van de vergevingsgezindheid van de Surinaamse bevolking en genieten van het goede eten op Blauwgrond. We nemen helaas afscheid van Rob... Hij gaat naar Curaçao voor een welverdiende vakantie met zijn vrouw. Wat een enorme baas, 70 jaar en dan de oceaan oversteken! Zonder hem waren we hier nu nog niet geweest...

*Onze gids @ Fort Zeelandia*

*Peperpot Plantage*

Voor een goede balans besluiten we na de heerlijke luxe van Waterland back to basic te gaan. We willen naar de jungle aan de Boven-Surinamerivier en horen via via over Jungle hotel Botopassie. Julien(opstapper bij SY Summerwind) gaat met ons mee, we zijn de afgelopen dagen al veel met hem opgetrokken en het klikt heel goed. Voor we het weten zitten we met z’n 3tjes in een korjaal( uitgeholde boomstam) en varen we op een van de mooiste plekken die ik ooit heb gezien. Links en rechts van de rivier zie ik de intens groene jungle met daartussen kleine dorpjes waar de vrouwen de was nog doen in de rivier, terwijl de kinderen spelen en de mannen vis vangen. Het zijn de Marrons, de nakomelingen van de ooit gevluchte slaven, die zich hier in het oerwoud hebben gevestigd. Ze hebben hun eigen prachtige cultuur vooralsnog weten te behouden. We varen met de Korjaal tegen forse stroomversnellingen in wat een heuse ervaring is, een soort wildwaterbaan Pirana(efteling) real life. Alleen dan zonder lange wachtrij en foto aan het einde. En dan zie ik na twee uur varen aan de oever van de rivier een rijtje houten gekleurde junglehuisjes. Van binnen borrelt een sprankeltje hoop, dat dit onze bestemming is voor de komende dagen… ik denk terug aan een vakantie van vroeger, waarin ik met een bus langs verschillende accommodaties reed en elke keer hoopte dat dit ‘m dan zou zijn… uiteindelijk belande ik bij een afgebladderd appartement wat leek op een ruïne. Niet teveel hopen dus. ‘Hé, zwaait daar nou iemand naar ons?’, vraag ik mezelf hardop af. Haha, nee vast naar de mensen achter mij. Of wacht, er zit niemand achter mij. Wow, dit is dus toch ons plekje. We komen aan bij Jungle Hotel Botopassie waar we worden verwelkomd met een lach. Can it get any better? De achtertuin is een overwoekerde jungle, waar met een machete de weg gebaand wordt. Als we terugkomen van de hike is het ‘beer o’clock’ en proosten we terwijl we genieten van een magische zonsondergang in de Suriname Rivier. We slapen in het junglehuisje, wandelen met gids Lindi door omliggende dorpjes, zwemmen in de rivier en komen in een echte chillvibe. Twee nachten in de jungle is tekort maar het is helaas tijd om te gaan. Aparte werking heeft de jungle op me, of ben ik misschien gebeten door de tarantula die tegenover mijn huisje zat?

*In een korjaal op weg naar Jungle Hotel Botopassie*

*Vriend Julien Chaptal*

*Twee schattige meiden in Botopassie*

*In de achtertuin (jungle) van Jungle Hotel Botopassie*

*De huisspin van Jungle Hotel Botopassie*

*Een echte Piranha;)*

*Met onze geweldige gids Lindi*

*En de geweldige Bas van Jungle Hotel Botopassie*

Voor een gezonde balans tussen back to basic en luxe gaan we na onze jungle ervaring naar het houttuyn wellness River resort. The perfect getaway. Bij aankomst weet het personeel onze namen al en worden we de hele dag in de watten gelegd! We dobberen in het mooie zwembad aan de rivier en krijgen een goede massage. Even de spierpijn van de jungletocht wegwerken. Ik hoor van de masseuse dat ik te weinig drink dus ik tik daarna een paar glazen kruidenthee(uit eigen tuin) weg. Over elk detail is er hier nagedacht, de daken zijn gemaakt in de vorm van bladeren en er is veel gebruik gemaakt van natuurlijk materialen. Ik voel me herboren na een dagje wellness.

*Ontspannen na een heerlijke massage*

*Kruidenthee uit eigen tuin @ Houttuyn*

We reizen terug naar Marina Waterland en maken plannen voor de komende dagen. We hebben een 4x4 gehuurd en besluiten vooral veel rond te gaan rijden door Suriname. We rijden, natuurlijk weer samen met vriend Julien, naar het Brokopondomeer waar we gaan varen in een Korjaal. Als de zon bijna ondergaat rijden we nog snel naar de Brownsberg, want dat stond op het ‘to go’ lijstje van Tom en Julien. Met een 4x4 bergopwaarts, over smalle stijle weggetjes en door diepe grote plassen waar het veluwemeer ‘u’ tegen zegt. De mannen genieten, ik ook, wel, niet, wel niet. Het is in ieder geval een hele ervaring en als we de top bereiken wacht ons een magnifiek uitzicht over de jungle en het brokopondomeer als beloning. We zouden er wel willen blijven slapen… ‘Zullen we het gewoon doen’, zegt Julien? Tom en ik kijken elkaar aan, we willen eigenlijk naar een Surinaamse kerk de dag erna… dubben… dubben… een half uur later crossen we de berg weer af, de kerk wint. Joris en Annamaj van de Panta Rhei zouden ook meegaan, dus toch maar terug naar Marina Waterland .

*Toen de weg nog normaal was.... @ Brownsberg*

*Tropische regenbui*

*Het bizarre en mooie Brokopondomeer*

Zondag is het vroeg dag, naar de kerk! In ons zondagse kostuum(geen idee wat dat is) rijden we naar Paramaribo. Wat een blijdschap, wat een gedans, niet normaal. Daar is een gemiddelde zaterdagavond in de plaatselijke disco niets bij. Niet alleen Tom en ik genieten, maar ook Joris, Annemaj en Julien zie ik soepeltjes met hun heupen bewegen.

Helaas gaat Julien bijna naar huis en gaan Joris, Bert en Annamaj door naar Trinidad. Als afsluiting van een mooie tijd organiseert Anna Maj een ligconcert op het strand, terwijl we luisteren naar een pianoconcert Canto Ostinato. Een bijzonder moment, ver van huis, kijkend naar dezelfde sterren als m'n zusje, denkend aan alle mooie avonturen, gelukkig en toch ook een incompleet gevoel, gemis van vrienden en familie maar heel erg blij met de fijne mensen die we ontmoeten. Joris, Bert en Annamaj zijn onze goede vrienden ver van huis. Wat een leukerds. De dag erna zwaaien we ze uit, wetend dat we ze weer gaan zien op Grenada. Ook Julien geven we een knuffel, ‘altijd welkom aan boord’ roepen we hem na.

*Kerkje meepakken*

Omdat Tom en ik nog niet helemaal klaar waren in de jungle besluiten we nog een keer terug te gaan, maar nu wat minder ver. Ergens halverwege de weg naar de Boven Suriname rivier ligt Berg & Dal, een resort verscholen in de jungle, gedeeltelijk gebouwd op een heuvel en met een adventureparc voor het nodige vermaak. Bij aankomst ontmoeten we de allerblijste(?) securityguard ever, hij is, net als wij, door het dolle heen dat we er zijn. We krijgen een geweldige junglelodge aan de surinamerivier en eten de lekkerste gerechten. Sergio is onze favo barman die met plezier de beste cocktails voor ons maakt. Hij haalt me op als hij een kaaiman gespot heeft en samen voeren we hem brood. Tom en ik spetteren rond in het zwembad, kayakken met een gids over de Suriname rivier en slapen voor volk en vaderland(een goed bed: JA, airco: JA). Ook aan dit junglesprookje komt een einde en na 3 daagjes rijden we terug naar Marina Waterland.

*Hoe mooi is dit? Waarom hebben we dat in NL niet?*

*De beste cocktails van Suriname*

*Made by Sergio*

*Als een kind zo blij met een normaal bed & heerlijke douche*

*Dansworkshop @ Resort Berg & Dal*

We weten dat het zover is… Na bijna een maand in Suriname willen we verder. Of, misschien willen we niet echt, maar het is wel goed om verder te gaan. In het andere geval zouden we er nog maanden kunnen blijven, maar we willen voor het orkaanseizoen begint echt nog wel wat Caribische eilanden meepakken.

We vertrekken ’s avonds met de stroom mee en gooien om een uur of 11 ons anker uit bij Frederiksdorp, een stukje de Commewijne rivier op. Schijnbaar toch nog niet helemaal klaar om te gaan, maar wel klaar om nog een dag te relaxen. Nog 1 dagje Surinaams eten dan, nog een dagje spartelen in een zwembad en genieten van de geluiden van de jungle. En dan is het toch echt zover, twee daagjes later om 09:00 halen we ons anker op en drijven we met de stroom mee richting de oceaan… Daar gaan we dan!

*Ready to go... Of toch niet?*

Doei Suriname, het land van roti, een bruine rivier, dansende vrouwen in een kerk maar nog zóveel meer. Het land van de prachtige groene jungle, lieve mensen, overheerlijk eten, apen en luiaarden in bomen, junglehutjes, grote rivier, het land dat nog niet overspoeld is door toerisme maar waar je het oorspronkelijke in alles kan vinden. Doei!

*Voor anker @ Frederiksdorp*

*Helemaal niks mis mee dit...*

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly