Return to site

Vanaf nu zijn we echte Zeezeilers! (Golf van Biskaje)

· Reisverhalen

‘Ik vind dat we terug moeten gaan, nu kan het nog. Als we eenmaal op de Golf van Biskaje zijn dan kan het niet meer’, zeg ik geschrokken. Tom kijkt me boos aan en zegt ‘als ik nu terug ga naar Brest dan weet ik zeker dat we niet meer gaan, we gaan door’.

Een half uur eerder…

‘Hermen en ik gaan even bezig met de windvaan, er is iets verbogen dus daar moeten we even naar kijken’ zegt Tom. Ik vaar ons schip door de golven en observeer de steeds hoger wordende deining. Best intens. Ik vraag me af hoe het op de Golf van Biskaje zal zijn, ik heb zoveel spookverhalen gehoord. De deining zal vast huizenhoog worden. Ik schat het percentage dat ik deze tocht ga overleven op ongeveer 75% in. Wat betreft die overige 25% kan het zo zijn dat onze kiel afbreekt(als het Frans Maas kan gebeuren, waarom ons dan niet?) of een walvis ons schip omver duwt. In gedachten dwaal ik verder af naar wat er allemaal verkeerd kan gaan. ‘SHIT’, hoor ik Tom roepen. Ik ben gelijk weer in het hier en nu, op de Golf van Biskaje. ‘Wat is er’, hoor ik Marjolein roepen. Tom draait zich om en vertelt dat het pendulumblad van de windvaanstuurinrichting* plotseling is afgebroken terwijl ze andere reparaties probeerden uit te voeren. We maken een scherpe bocht en varen een paar rondjes in de hoop ‘m weer tegen te komen. Op de een of andere manier komt de situatie van het iets verliezen en rondjes draaien me erg bekend voor;) We vinden het blad niet terug en gaan in hoog beraad: gaan we door of niet? Onze stuurautomaat werkt ook niet meer goed, gaan we alles op de hand varen? Dat ze dat vroeger ook deden weten we ook wel, maar wat is de beste plek om reparaties uit te voeren? En hoe zorgen we dat deze overtocht een succeservaring wordt? Ondanks alles vragen besluiten we er voor te gaan. De weersvooruitzichten zijn zo goed dat we deze kans niet moeten laten glippen. Dan maar wéér klussen in Spanje.

Onze keuze om door te gaan wordt beloond met dolfijnen. Veel dolfijnen. De eerste uren komen ze constant op bezoek, in groepen of met z’n tweetjes. Ze springen en duiken onder onze boeg door. Ze zien er lief een aaibaar uit. De uren glijden voorij terwijl de zee onder ons door glijdt.

De deining verdwijnt en het water kabbelt om ons heen. We hebben een lekker windje in de rug en varen met 6 knopen over zee. Steeds verder van Frankrijk, steeds dichter bij Spanje. Ik maak een wachtrooster, 2 uur op, 6 uur af. Het werkt in ons voordeel dat we met z’n 4en zijn. Daarnaast is het weer goed, voelen we ons relatief fit en er zijn niet zoveel golven. En zo glijdt de dag naar nacht en weer naar dag.

Ik begin mijn wacht om 06:00 en neem Tom over. Ondanks de rustige zee voel ik iets van binnen opkomen en een paar minuten later lig ik met mijn hoofd over de reling. Tom houdt mijn voeten vast zodat ik niet in het water val. Rechts van ons zien we een walvis water in de lucht spuiten. Hoe mooie en minder mooie dingen elkaar afwisselen is bizar. Ik duik snel mijn bedje weer in terwijl Tom mijn wacht loopt... liefde…

De ochtend er na voel ik me beter en kan ik mijn wacht gelukkig weer uitvoeren. De zon komt op en tovert pastelachtige kleuren in de lucht. Het lijkt alsof ik in schilderij vaar, mooie licht roze kleuren lopen over in blauwe en paarse. De ondertussen spiegelgladde zee biedt een thuishaven voor een verdwaalde meeuw die me tijdens mijn wacht gezelschap houdt. Gedachten in mijn hoofd komen op en verdwijnen net zo soepel weer, net zoals de wolken door de lucht zweven. Ik voel me zo licht als een veertje, gedeeltelijk omdat ik minder eet terwijl ik op zee ben, maar met name door de chillheid van de zee.

De laatste mijlen liggen voor ons. En dan komt het grote moment voor Hermen, hij vangt een tonijn!!! (Of eigenlijk Marjolein, maar het blijkt een blauwvintonijn te zijn die tegenwoordig bekend staat als beschermd. Dit maakt het geheel voor haar wat minder leuk. Ze zegt sorry tegen de natuur en uiteindelijk komt het allemaal goed.) De vis wordt bereid door masterchef Tom en vindt zijn weg naar onze buikjes. Nomnomnom.

Land in zicht! De zee wil zich echter nog even van een wat ruigere kant laten zien, dus met wat meer knoopjes wind en wat hogere golven worden we het land opgespuugd. Om tien uur leggen we aan, in Coruna.

Een uurtje later zitten we op het terras. Niemand hier weet dat we de beruchte Golf van Biskaje zijn over gezeild. Ook was er geen applaus bij aankomst. En de zee was rustig en er waren geen monstergolven. Toch zijn wij vanaf nu echte zeezeilers.

En dan is het nu tijd voor vakantie! X heidi

PS:

  • We hebben er in totaal 61 uur over gedaan
  • De helft van de tijd hebben we de motor aan gehad vanwege te weinig wind
  • Marjolein had dit keer geen last van zeeziekte door een combi van zeer goede franse medicijnen
  • Marjolein heeft als enige tijdens de overtocht gezwommen(jaja, wel gezekerd)
  • Ons grootzeil liep een kleine beschadiging op tijdens de tocht, wat Hermen a la minute heeft gerepareerd vanaf de zaling(held).
  • We hebben gegeten alsof het keihard stormde: rijst uit een zak, pasta uit blik en aardappelpuree. Aangevuld met vers fruit tegen scheurbuik.
  • Er is een gele vogel naar binnen gevlogen
  • Weerupdates hebben we gekregen van andere zeilers waarmee we samen zijn vertrokken
  • Toen de maan ‘opkwam’ dacht ik dat er een stuk aarde in de fik stond
  • We blijven nu even chillen in de buurt van Coruna en vieren vakantie

Aan het woord:

Marjolein 

Wat een heerlijk tocht was dit! De start verliep even niet zo soepel (windvaan), en soms betrapte ik me er de eerste dag op dat ik zat af te tellen: nog 6 wachten en dan zijn we er… Maar na een dag kwam ik echt in de flow. Wat een rust op zee, en wat een prachtige dieren op en om de boot! Ik heb keihard genoten en vond het zaterdag stiekem een beetje jammer dat we er al waren.

Hermen

Van te voren weet je dat de oceaan groot is en de zeeën uitgestrekt zijn, daar stel je je op in. Toch ben je overdonderd hoe groots de werkelijkheid is. De zee zit vol leven. We hebben nu drie dagen op zee meegemaakt, moet je nagaan hoeveel er door het hele jaar heen gebeurd. Wij hebben een klein beeld gekregen van wat een 'ongoing proces' dit is.

Tom

Ik vond de Golf van Biskaje erg meevallen ten opzichte van wat ik er van te voren over had gehoord en gelezen. Ideale weersomstandigheden waar we erg veel geluk mee hebben gehad. Dit is een rijke ervaring, volop mooie natuurervaringen: de maan in vuur, sterrenhemel, dolfijnen, walvissen en chille golven. Nu we er zijn heb ik meer gevoel van ontspanning, het gevoel dat we niet meer hoeven haasten maar meer rustig aan kunnen gaan doen.

*Een windvaanbesturing is een inrichting op een zeilboot die de taak van de roerganger overneemt

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly