Return to site

Zeil ik mee? Ja of nee?

Over wel of niet mee zeilen naar Suriname.

Met mijn reddingsvest aan en lifeline vastgehaakt aan de looplijn snel ik me over het dek naar voren. Er zijn 6 leuvers(karretjes waarmee je het grootzeil hijst) gebroken en het zeil wappert flink. Dit gebied, tussen de eilanden Sao Vicente en Mindelo, staat bekend om wat hardere wind. We moeten dus snel handelen om te voorkomen dat er niet ook nog een scheur in het zeil komt. Tom en ik halen het snel naar beneden terwijl Rob aan het roer staat. De kraanlijn is ook nog eens ergens vast komen te zitten dus we moeten de giek laten zakken om daar bij te kunnen. Het is even chaos maar Tom kan zoals altijd het overzicht goed bewaren. Ik niet. Ik heb knallende koppijn van een nieuw medicijn tegen zeeziekte wat ik heb genomen en tegelijkertijd ben ik alsnog aan 't kokhalzen. Ik voel me weer veranderen in een ik-ben-op-zee-en-heb-het-niet-naar-m'n-zin-klaaggezang. En dan, dan is het in 1 keer klaar. Na weken van twijfel of ik wel of niet mee wilde zeilen naar de overkant, de keuze om het wel te doen, de voorbereidingen en het vertrek en het nachten wakker liggen weet ik in 1 keer weer waarom ik tijdens de tocht van Las Palmas naar de Kaapverden de keuze had gemaakt dit niet meer te willen. Nu er iets gerepareerd moet worden en we toch terug moeten is dit mijn kans. Mijn kans.

Tegen golven en wind in varen we naar San Antao waar we in de luwte van het eiland ons anker uitgooien. Tevens de mooiste ankerplek waar ik (tot nu toe) ooit ben geweest, maar dat terzijde. Tom en Rob gaan de volgende dag bezig met reparaties terwijl ik, en dat doe ik oprecht nooit, de halve dag op bed blijf liggen piekeren. Ga ik echt weg? Of niet?

Shalom voor anker op een prachtige plek!

Waarom is deze keuze zo moeilijk? Waarom kan ik niet gewoon trots zijn op het feit dat ik ons schip, samen met Tom, naar Afrika (dat klinkt nog wat verder dan de Kaapverden;) heb gezeild? Wil ik iets aan anderen bewijzen? Of aan mezelf? Is het een droom van mij om de Atlantische Oceaan over te zeilen? Of wil ik Tom geen verdriet doen?

Dat dit voor mij geen droom is, staat als een paal boven water. Laat mij maar gewoon de lijn aanpakken aan de overkant, alles goed en wel, even goede vrienden. Niks aan de hand. Ik heb niet zo'n sterke drang de woelige baren te bevaren. Die vraag kan ik dus gelijk doorstrepen. Ben ik trots op wat ik de afgelopen maanden heb gedaan? Ja, als ik er bij stil sta: zeker! Ik heb tot nu toe een hoop dingen meegemaakt waar ik me van te voren geen voorstelling van kon maken en het was echt geen appeltje eitje! Hoge golven, harde wind, kapotte zeilen, reparaties, zout haar, zeeziekte en nog meer zeeziekte. Ik ben vet trots. En ondanks dat Tom het jammer vindt dat ik niet mee ben en we er beiden echt even verdrietig over waren, maakt het ons ook weer sterker samen. Ik zei eerder al, je kan wel iets doen voor iemand, zoals de was ophangen of wat lekkers koken. Maar de Atlantische oceaan overzeilen kan je echt niet voor een ander doen. Dat maakt niemand gelukkig. En ik zie hem gelukkig on the other side weer.

Samen met Tom onderweg naar Mindelo in een 4x4

Dan blijven er twee dingen over. Het iets aan mezelf en aan anderen willen bewijzen. De pijnlijke plek. Ik ben de afgelopen weken tijdens de tocht van Las Palmas naar Kaapverdië ver gegaan en misschien zelfs wel wat stapjes te ver. Ik heb de afgelopen dagen (die ik alleen was) opnieuw bedacht dat ik ook niet alles leuk hoef te vinden. En dus ook niet alles hoef te doen. Dus hoe graag ik ook van alles wil en wilde doen om te vechten tegen wat ik eng vind, is luisteren naar wat ik leuk is eigenlijk veel belangrijker. En dat is in mijn geval zeker niet om zo lang op zee te zijn. Het is jammer maar ook een mooie ontdekking. Lekker stukje persoonlijke ontwikkeling. Ik hoorde gisteren nog van een andere zeiler dat je ook wel een beetje 'apart' moet zijn om het oceaanzeilen geweldig te vinden. Dat stukje apart heb ik dus helaas niet, maar een overschot aan ander apart heb ik dan wel weer. We hebben allemaal wat. En dan hebben we nog het stukje bewijzen aan anderen. Ik wilde aan anderen laten zien dat ik daadkrachtig ben, ik heb immers verteld dat ik naar Suriname zou gaan zeilen. Er zijn wedjes gelegd tot waar we(of ik) het zouden gaan redden en ik weet zeker dat er nog meer zijn gelegd waar ik geen weet van heb. Mensen die mij kennen weten namelijk dat ik graag heel veel wil maar niet altijd alles doe. En ze weten ook dat ik graag angsten wil beaten maar soms ook voorbij ga aan mezelf. Waarschijnlijk zijn die wedjes daaruit ontstaan and I like. Maar toch had ik 't zo tof gevonden om iedereen te laten zien dat ik dus echt wel ff die oceaan zou pakken. Niet dus. Ik heb alles gegeven en ben de afgelopen maand tot mijn max gegaan. En nu is het genoeg. Uiteindelijk vind ik mezelf dus (gelukkig) nog belangrijker dan wat ik denk dat anderen ​denken. Lekker complex allemaal.

En nu? Ik ben echt onwijs goed opgevangen na mijn keuze om niet mee te zeilen. We konden met onze zeilboot niet meer terug komen bij Sao Vicente, waar ik vandaan zou kunnen vliegen. Een mooi avontuur op zich. 'S ochtends samen met Tom door wat vissers opgehaald die ons met hun bootje door de branding heen konden afzetten op het strand. Vanaf daar twee uur in een 4x4 door de prachtige bergen van San Antao om vervolgens met de Ferry naar Mindelo te varen. Daar aangekomen werd ik direct gebeld door Joshua. Hij heeft ook een zeilreis gemaakt en kent de klappen van de zweep. Hij had ons al eerder voorzien van een prachtige accommodatie in Mindelo(waarover later meer) aangezien hij een website heeft met reisinformatie over vakantie naar de Kaapverden. Ik kon daar gelijk weer terecht en mocht zolang blijven als nodig. Zo fijn als je merkt dat mensen om je heen staan en gelijk meedenken en helpen. Ondertussen had ik al gekeken naar vluchten maar zat alles tot komende woensdag vol. Ik hoopte dat er toch nog een vrije plek zou komen in een vliegtuig door een annulering en ja hoor, vannacht om 05:00 werd ik wakker en checkte ik de website van TAP en was er 1 vrije stoel voor de vlucht van vandaag. Ook al was die veel te duur, ik moest en zou 'm hebben. Gelukt en nu zit ik dus in Lissabon. Een stap dichter bij huis. In een mooi hotel even bijkomen en dan bekijken hoe en wanneer ik in Amsterdam ga komen(de tickets van morgen zijn veel te duur). Daar ga ik lekker chillen met familie en vrienden en vlieg ik eind volgende week naar Suriname.

Chillings in een hotel in Lissabon. Wel saai zonder Tom.

Is Tom solo zeilend de oceaan over? Nee, gelukkig niet. Rob is mee(de schoonvader van m'n zusje). Een zeiler die wel de droom heeft de oceaan over te zeilen. En hij doet het ook. Held. Ze zijn ondertussen een goede dag onderweg en het gaat so far so good.

Liefs Heidi

PS: ik hoorde net al dat iemand 20 euro heeft gewonnen met de weddenschap dat ik niet mee zou gaan en daarom word ik getrakteerd op een wijntje in NL. Voor de andere weddenschappen, aangezien ik het lijdend voorwerp ben lijkt het delen van de opbrengst me fair enough;)

All Posts
×

Almost done…

We just sent you an email. Please click the link in the email to confirm your subscription!

OKSubscriptions powered by Strikingly